Εδώ

Μα εγώ με καλώ να δω την ζωή , την πραγματικότητα, σαν μηχανή, σαθρή εκ κατασκευής , καταστροφή κάθε ιδανικού και ιδέας, φρικτή σε όλους , μοιραία μόνο στους ανίκανους .

Οι φωνές που συγκρούονται μέσα μου είμαι εγώ , και δεν μπορώ παρά να νιώσω περιφρόνηση για αυτές σαν σύνολο , αλλά και αγάπη για κάθε μία από αυτές. Οποιαδήποτε όμως εμμονή κατακριτέα. Ο εαυτός μας δεν είναι. Γίνεται . Κάθε στιγμή, κάθε σκέψη προσδιορίζει εμάς όσο εμείς προσδιορίζουμε την ίδια. Χαραγμένοι από σκέψεις , χτυπημένοι από την φρικτή μελωδία της ζωής , έχουμε επιλογή. Να λατρέψουμε την αιτία. Να αγκαλιάσουμε την ιδέα. Να νιώσουμε παρά να ακούσουμε την μουσική. Δεν θέλω να είμαι τέλειος γιατί τίποτα δεν είναι. Αγάπα το όμως , έχε στο νου σου την διαύγεια και την καθαρότητα του κενού.

Σε ένα κόσμο που σε κάνει να λυγίζεις από την ωμότητα του , εσύ γέλα.

Κι όταν καταλάβεις , κι άμα καταλάβεις , τι θα με μέλλει τότε? Σαπισμένος από την μαύρη μου ψυχή , θα περιμένω , και θα περιμένω μα αυτό , το χρυσό μονοπάτι το νόημα που ποτέ δεν υπήρξε, θα με κοιτάει χαμογελώντας από την επόμενη πάντα γωνία...Μα κοίτα το ανώφελο δεν είσαι εδώ για να είσαι εκεί που ποτέ δεν θα είσαι...

Μα αυτό πάλι εδώ , είτε τρέχω να ξεφύγω είτε περιμένω εξοπλισμένος με περίσσια ανευθυνότητα, με νικά...

Και μόνο το μαξιλάρι μου ίσως ξέρει γιατί...Και πάντα θα μένεις μέσα μου διάολε σαν ένας αδηφάγος καρκίνος , πρώτα θα με φας όλο , ότι κι αν κάνω για να σε σκοτώσω , και θα με αφήσεις τόσο άδειο που η ζωή θα είναι στιγμή...

Τα μάτια με μελάνι και εγώ χωρίς εμένα... Ακόμα μακριά, πάντα μακριά

Λετς τοκ αμπαουτ πολιτικς

Συνήθως αποφεύγω να μιλάω για πολιτική επικαιρότητα με την έννοια των κομμάτων κτλπ. Ατέρμονη και μη αποδοτική συζήτησή. Η κοινωνική θεωρία είναι πολύ πιό ενδιαφέρουσα και σου προσφέρει την δυνατότητα να γνωρίσεις τον άλλον καλύτερα... Αλλά λόγω της ημέρας , ας προσπαθήσω...

Λοιπόν , αρχικά καταλαβαίνω οτι η πολιτική είναι κατάκτηση του ανθρώπινου πνεύματος...Εφόσον συνεχώς αυξανόμαστε ( άσχετο αλλά τόσο ωραίος είναι ο κόσμος μας και όλοι θέλουν να φέρουν άλλες ψυχές σε αυτόν ? η αναπαραγωγή είναι ένα ένστικτο μάλλον αλλά δεν είσαι ζώο) , κάποιος οφείλει να αναλάβει την ηγεσία... Οφείλει διότι φοβόμαστε τους υπόλοιπους. Απαιτούμε την ανώτερη δύναμη στην οποία λογοδοτούν όλοι ( αφού δεν αρκεί η συνείδηση μας ).

Η πολιτική έχει δώσει τον χώρο ώστε να προοδεύσει το ανθρώπινο πνεύμα σε όλους τους τομείς... Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα...Οι άνθρωποι που θα μπορούν να είναι ηγέτες συνήθως δεν θα το κάνουν...Και ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που μπορούν να είναι ηγέτες μη ολοκληρωτικοί...

Τούτο το πρόβλημα θα υφίσταται , όσο υπάρχει νουθεσία σε κάθε τομέα...Όταν ο ένας πάψει να καταπιέζει τον άλλον, άμεσα ή έμμεσα...Αλλά τότε , μήπως η πολιτική δεν θα χρειάζεται? Θα έχουμε μάθει να ζούμε αρμονικά με τον συνάνθρωπο μας...Και δεν θα θέλουμε κάτι...Μήπως όταν ο άνθρωπος νικήσει τ ζώο που έχει μέσα του, δεν θα έχει ανάγκη κανέναν αλλά μόνο τότε θα μπορέσει να ζήσει με τους άλλους?

Οι ανάγκες μας μας πληγώνουν...

Τελόσπαντων , να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου σε θέματα πολιτικής , να έχεις πλήρη συναίσθηση τι σου λένε, να κρίνεις...Μην περιμένεις κανέναν να κάνει κάτι για σένα...Κάνε εσύ κάτι για τους άλλους ...Δεν θα χάσεις τίποτα ...

ΥΓ Δεν μίλησα για πολιτική και βασικά δεν μίλησα για τίποτα ... Τράβα μαζί σου πάνω , αλλά πρόσεχε ότι σου ξεφύγει ... Τραβάνε δυνατά

Beware

The average man

The average woman

Beware their love

Their love is average , seeks average.

But there is genius in their hatred.

There is enough genious in their hatred

to kill you, to kill anybody.

Not wanting solitude

not understanding solitude

they are willing to destroy anything

that differs from their own.

Not being able to make art.

They will not understand art.

They will consider their failure

as creators

as a failure of the world

Not being able to love fully

they will believe your love incomplete

and then they will hate you

THEIR HATRED IS THEIR FINEST ART.

Άκου

Άκου με ... Θέλω να σου βγάλω τα μάτια... Με ακούς? Να μην βλέπεις αυτήν την πόλη... Με ακούς? Να μην βλεπεις τον βούρκο αυτό , το κατακάθι της κοινωνίας και του ανθρώπινου νου... Μα μήπως να σε δολοφονούσα , έτσι όπως είσαι να μείνεις για πάντα , χαμένος σε αυτήν την σκόνη και την σιγαλιά? Μα τι δόλος υπάρχει σε αυτό ? Δεν είναι δολοφονία , ούτε σκοτωμός . Δεν σε εξορίζω στο αιώνιο σκοτάδι , αλλά στο απέραντο φως... Στο φως του είναι σου, που δεν υπάρχει πριν και μετά , ούτε φόβος για χειρότερο , ούτε ελπίδα για καλύτερο...

Θα μείνεις μέσα μου πάντα όπως είσαι τώρα ... Τα μάτια σου να τρέχουν τον ορίζοντα για μια οφθαλμαπάτη...

Κι όταν ο ορίζοντας τελείωσει , όταν ακόμα και οι οφθαλμαπάτες τελειώσουν , ο πόνος μου θα είναι εκεί , να μου θυμίζει τον καιρό που πέρασε , τα χιλιόμετρα που πέρασαν , αλλά και εσένα όπως ήσουν τότε , τυλιγμένη στο μυστηριακό φως σου.

Να πάψω να είμαι άνθρωπος ? Ο πόνος δεν θα με ρίξει στο πηγάδι της ανυπαρξίας.

Κι όποιος είπε μετά , εννοεί οτι δεν τελειώσαμε τώρα.

Μια βραδιά από πολλές, μια γεύση που την ψάχνεις πριν τον ύπνο, μια μυρωδιά , αυτή του ταξιδιού, γραμμές σε δρόμους, ένα χτύπημα με τον αγκώνα ...

Είμαστε όλοι καλλιτέχνες , καλλιτέχνες της ζωής.

η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ζεις.

ΥΓ Ξεχάστε το : http://www.youtube.com/watch?v=rUAaahWW-KM&feature=related

Ξεπούλησα τον νου μου , κορόιδο του εαυτού μου...

Κάποιος να με πάρει από το χέρι, και να με πάει εκεί, πριν δω , πριν κάνω , πριν γνωρίσω τον θάνατο και την απώλεια, πριν χαθώ σε αυτήν την πόλη, πριν χαθώ στα λάθη των άλλων , πριν χαθώ στα δικά μου τα όνειρα ... Δεν θέλω , δεν θέλω να με δει κανείς...Ούτε καν εγώ ... Τρέμω τους καθρέπτες γιατί ποτέ δεν είναι αληθινοί... Πάντα μου δείχνουν όσα θέλω να δω... Μα ποιά η λύση ? Να ονειροβατώ ή μηπώς να με ξεπουλάω σε κάθε ευκαιρία? Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις την αλήθεια ... Φύγε... Είναι αργά για δάκρυσμένα μάγουλα... Καθήκον? Δεν νομίζω... Δεν θέλω δεν δεν δεν δεν δεν δεν ... Κάτι μέσα μου διατάζει...

Κουρτινόξυλα σπασμένα και άδειες αγκαλίες , πάνω σε πατώματα κουζίνας και συντρίμμια νεαρών.

Ποιες οι πιθανότητες από ένα κτίριο που καταρρέει να δημιουργηθεί ένα άλλο κτίριο?

Παναγία μου θα ήταν όμορφα να υπήρχες για να μην έχω τύψεις όταν σε καλώ...

Και εσύ, πορτοκαλιά πόλη , με αγαπάς? Είσαι η σταθερή μου αξία και αναφορά... Δεν θα δεχτώ τίποτα λιγότερο από την συγκατάβαση σου...

Κρυμμένα δώρα σε ανοιχτά κιβώτια...

Και τεντώνομαι και απλώνομαι και όλο και λιγοστεύω ... Όνειρα που δεν θα απαντηθούν και δάκρυα που δεν θα τρέξουν ποτέ... Αγάπη που δεν θα δοθεί και θα τρέχει στις φλέβες μου πηγαίνοντας στο πουθενά...Παναγιά μου οι σκέψεις μου περιδιαβαίνουν σαν τρελές για να ράψουν τα μπαλώματα της ψυχής μου...Πάντα ο νους θα είναι από πάνω από την ψυχή... Για να κρατάει τα ξεσπάσματα της... Να τα δεσμεύει για να ζεις σε μια κονωνία με κανόνες... Σιωπή και ένα τραγούδι... Τρέλα μέσα μου... Δεν έπρεπε να της δώσω χώρο ... Τώρα γράφει αντί για μένα και μιλάει αντί για μένα... Όμως τρέλα μου είσαι εγώ πιό πολύ από όσο φανταζομούν...πιό πολύ...Η ζωή μικρή και εμείς περισσότερο. Μα να μην έχω κάποιον που να μπορώ να χαθώ μέσα στο εγώ του... Δεν αντέχω το βαρός του 'εγώ' μου. Τι ευκαιρίες έχεις για να γίνεις τραγούδι? Καμία... Ή μήπως όχι ? Ή μήπως ο έρωτας και η αγάπη είναι οτι πιο αγνο μπορεί να βγει από μέσα μου? Ή μήπως ελπίζω για έναν παράδεισο που δεν θα πάει κανείς? Μα που θα κρατηθώ? Σε τι βράχο ? Για να μην χαθώ κάτω από μένα? Σε τι? Αστερόσκονης και χαραυγής φώς πάλι θα με βρείς σύντροφο... Μα δεν θα ξεχαστώ... πάλι εκεί...Με τα μάτια ανοιχτά και ένα μυαλό κουρασμένο...

και τι θα κάνω με τους ανθρώπους ? Δε ξεχνιούνται ... ο πόνος τους γίνεται δικός σου... Και Παναγιά μου τελειώνει ο χρόνος ... Είμαι αδύναμος και βρίσκω παρηγοριά στις νευρώσεις των άλλων .... Παναγιά μου... Τι ζήλεψα? Πού είναι η ηρεμία? που? που ? που? θέλω μια φυλακή μόνο για να βγώ από κει

Πάλη

Κλείνεις τα μάτια σου. Οι προβολές της ζωής σου αργοπεθαίνουν πάνω στα βλέφαρα σου.

Φόβος. Έχεις καιρό να αντιμετωπίσεις το σκοτάδι. Είχες καιρό να δεις το σπίτι του αγνώστου. Αφήνεις μόνο ο,τι ξέρεις να υπάρχει γύρω σου. Φοβάσαι. Φοβάσαι τι θα βρεις εκεί κάτω . Θαμένο σε μέρη που δεν μπορείς να δεις και όμως θα υπάρχουν μέσα σου. Φοβάσαι. Έτσι θα είναι ο θάνατος? Μα γιατί δεν ανοίγω τα μάτια μου? Τα κρατάς λίγο ακόμα , να δεις τις αντοχές σου. Και τότε ξεπροβάλλει μπροστά σου Αυτός. Είναι το κενό που ξαφνικά νιώθεις οτι σε τυλίγει, το σκοτάδι θέλει να σε κάνει μέρος της ανυπαρξίας του. Κατακλυσμικός φόβος διαπερνά κάθε κύτταρο σου. Ο θάνατος είναι μέσα σου. Δεν μπορείς να του ξεφύγεις. Είσαι άνθρωπος. Μα δεν μπορεί , όλα είναι ανούσια τότε. Κι όμως. Η ζωή από μόνη της δεν έχει νοήμα, κάτι τέτοιο θα ήταν μοιρολατρικό...Εσύ είσαι το νοήμα της ζωής σου και ο,τι κρίνεις εσύ να είναι.

Βράδυ

Σκέψεις , Αμφιβολίες , Αγάπες , Νύχτες πληκτικές...Άκου... Ο χρόνος σε εκδικείται κάθε στιγμή.

Μην πιστέψεις στο μυαλό σου. Θα σε πλανέψει.

Μην πιστέψεις στον εαυτό σου. Πολύ μικρός.

Μην πιστέψεις στην αλήθεια. Δεν την χωράει ο νους σου.

Μην πιστέψεις στον θεό. Δεν θα σε ακούσει.

Μην πιστεύεις. Νιώσε.

Δες γύρω σου. Είναι η ουσία του κόσμου και την αφήνεις να διαβαίνει γύρω σου. Θέλω να την βρώ

Σκέψεις σε σταθμούς και σε λιμάνια

Μια πόλη δεν είναι τα κτίρια της , ούτε οι δρόμοι που την διασχίζουν. Μια πόλη είναι οι άνθρωποι της. Ευσυνήδειτοι , αδιάφοροι , διαχυτικοι , πολυπρόσωποι...

Τα πάντα είναι ο άνθρωπος . Κέντρο και όριο ενός κόσμου.

Έχεις νιώσει τον σεβασμό να αναβλύζει από μέσα σου σαν νερό και να σε κάνει να δακρύζεις από την ταπεινότητα σου? Άνοιξε το μυαλό σου και βρες την θέση σου σε αυτόν τον δαίδαλο ανθρώπων. Αλλά με σεβασμό .

Ζήσε με ελπίδα. Πέθανε με απογοήτευση.

Στις χαρές σου, στις μεγάλες σου στιγμές, στην κορύφωση ενός έρωτα , στην επίτευξη στόχων και ονείρων , Δες δίπλα σου. όλα είναι ένα , θάνατος και ζωή , ταξίδι και σπίτι, χειμώνας και καλοκαίρι, ευτυχία και δυστυχία. Πουθένα δεν μπορείς να πας αν δεν ξέρεις που δεν θες να πας.

Ψάξε, μάθε , μοιράσου, βοήθα, γέλα, κλάψε, πέτα, ζήσε. Όλα τώρα. Τίποτα μετά. Μην χαλάς χρόνο με ανθρώπους που δεν θες , Υπάρχει εκεί έξω οτι χρειάζεσαι . Έχε εμπιστοσύνη στην απεραντότητα του κόσμου. Μέρη , άνθρωποι , κτίρια, φωτογραφίες, όλα όσα μπορεί κάποτε να θέλησες. Αρνήσου και μην συμβιβάζεσαι.

Οι κανόνες είναι ελκυστικοί αλλά και απίστευτα περιοριστικοι. Κατάλαβε την διπροσωπία τους και μην κρίνεις κανέναν.

ΥΓ. Για τους ελάχιστους που κλαίνε όταν ξυπνάν μες την νύχτα

Και?

Η Αθήνα σαν απροσεξία κάποιου που έριξε έναν κουβά γκρίζο χρώμα στο Λεκανοπέδιο...Χωμένη παντού ανάμεσα στο βουνό και στην θάλασσα ... Αυτή ... Αυτή δεν θα είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη στιγμή... Κρύβει μέσα άσπρα άλογα που βολοδέρνουν και χάνονται στην απεραντοσύνη της μάνας τους ... Αγκαλιάζει τις σκέψεις του χειμώνα , που τόσο θες να αφήσεις ... Είναι ασφαλείς εκεί... Αλλά κάποια στιγμή θα επιστρέψουν κι αυτές μαζί με εσένα ... Σε ο,τι φοβάσαι να πεις όχι...

Σκέψεις χαμένες στο λαμπύρισμα της θάλασσας

Διάβασα το έξης κείμενο και υπήρξε αφορμή για εσωτερική αναζήτηση ... Είναι μια παλιά εβραϊκή

παραβολή :

Ένας ιερέας είχε μια συζήτηση με τον Κύριο για τον Παράδεισο και την Κόλαση . "Θα σου δείξω την Κόλαση ", του είπε ο Κύριος και τον οδήγησε σ' ένα δωμάτιο που είχε στη μέση ένα στρογγυλό τραπέζι. Οι άνθρωποι που κάθονταν γύρω από το τραπέζι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι. Στη μέση του τραπεζιού βρισκόταν ένα τεράστιο καζάνι με νόστιμο φαγητό που μύριζε τόσο καταπληκτικά , που το στόμα του ραβίνου γέμισε σάλιο. Όσοι κάθονταν γύρω από το τραπέζι κρατούσαν από ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι. Παρόλο που τα κουτάλια έφταναν ίσα ίσα το καζάνι , τα χερούλια τους ήταν πιο μακριά από τα μπράτσα των ανθρώπων που τα κρατούσαν : έτσι κανένας τους δεν μπορούσε να φάει , γιατί του ήταν αδύνατο να φέρει το φαγητό ως τα χείλη του. Ο ραβίνος είδε οτι η δυστυχία τους ήταν πραγματικα φοβερή.

"Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο", είπε ο Κύριος, και μπήκαν σ' ένα άλλο δωμάτιο , ακριβώς όπως το πρώτο. Και εκεί υπήρχε το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι , το ίδιο καζάνι με φαγητό. Οι άνθρωποι εδώ , όπως και οι προηγούμενοι , κρατούσαν τα ίδια κουτάλια με μακριά χερούλια- εδώ όμως όλοι ήταν καλοφαγωμένοι και παχουλοί, γελούσαν και συζητούσαν. Ο ραβίνος δεν καταλάβαινε. " Είναι απλό , αλλά απαιτεί μια συγκεκριμένη ικανότητα", είπε ο Κύριος. "Σ'αυτό το δωμάτιο, βλέπεις , έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον".

Αν ξεφύγουμε από το θρησκευτικό πλαίσιο , το κείμενο παρουσιάζει πολλά περισσότερα από την κόλαση και τον παράδεισο... Παρουσιάζει δύο τρόπους ζωής. Έναν που φέρνει την απελπισία και το ψυχικό αδιέξοδο μέσω της απομόνωσης και έναν που μέσω της ισορροπίας μεταξύ της δοτικότητας και της ανταμοιβής οδηγει με μαθηματική ακρίβεια στην ψυχική πληρότητα του ατόμου. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα κάποιος να είναι μόνο δοτικός , περίπτωση που θα εξετάσουμε , ελπίζω, άλλη φορά...

Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να ανακατασκευάσουμε το γνωστό απόφθεγμα του Ζαν Πολ Σάρτρ - με κάθε σεβασμό βέβαια - και να πούμε ότι "Κόλαση είναι οι άλλοι , μόνο όταν τους βλέπεις μέσα από το φρικτά διαστρεβλωτικό πρίσμα του εγώ" ?

Δυο σκέλη

Αν όντως η ζωή συνοψιζόταν σε ένα δίλημμα τότε αυτό κατ' εμέ δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το :

Αλήθεια ή Ιδέα?

Όπως και να το κάνεις έκει καταλήγεις ... Ανάμεσα σε αυτές τις δύο έννοιες , τις αλληλεξαρτώμενες , αυτές ορίζουν την πορεία και τα θέλω σου...

Κάποιοι θα προτιμούσαν να ζουν σε έναν κόσμο που θα κυριαρχούν οι ιδεές και άλλοι πλήρως δοσμένοι στην πραγματικότητα.

'Ολοι να προσπαθούμε να ικανοποιούμε τον ρόλο που μας δίνεται...

Άλλοι σε παλάτια δίπλα στην θάλασσα είναι κλεισμένοι και άλλοι στο ταξίδι της μεγάλης λύπης τριγυρνάνε...Μα με σκοπό τον ίδιο : να κάνουν κομμάτια τον εαυτό τους για να δουν αν έχουν την δύναμη να αντέξουν.

Είναι αναγκαία όλα αυτά που φορτώνουμε στην πλάτη μας αλλά και στων άλλων?

Είναι όλα αυτά ένα όνειρο, ο,τι ζούμε ? Τα μάτια που μας κοιτάνε , τα δάκρυα που σταλάζουν στις παλάμες σου, ο ήχος της βροχής από ένα ανοιχτό παράθυρο...

Είμαστε ζωντανοί όσο έχουμε ένα όνειρο ανοιχτό.

ΥΓ. Αν και καθυστερημένα ευχαριστώ όσους απαντήσαν

Φόβος

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που είσαι αντανακλάται από αυτα που πιστεύεις πως σε κάνουν να υπάρχεις...

Και πόσο αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου μέσω αυτού...

Η ανθρωπότητα θα επαναλαμβάνει τους ίδιους κύκλους μέχρι το τέλος της...Ταυτόσημα αρκετά ωστέ να μπεις στην σκέψη του οτι δεν μπορω να την αλλάξω...Αυτό μέχρι να καταλάβεις οτι και αυτό μέρος του κύκλου είναι...

Οι κινήσεις όλων είναι τόσο προβλέψιμες που νιώθω απερίσκεπτος που ελπίζω να αλλάξει αυτό...Τα ίδια λάθη , τα ίδια πάθη, όλα σε οδηγούν να νιώθεις την συνήθεια ξεχωριστή για να νιώσεις και ο ίδιος έτσι...

Φόβος... Φόβος μην κάποια μέρα καταφέρω και σπάσω τον κύκλο των προβλέψιμών πράξεων μου και τι θα αντικρίσω εκεί ? Τίποτα άλλο από τον εαυτό μου και την Αλήθεια... Τα δυο πιο τρομακτικά πράγματα που (δεν) μπορώ να αντιμετωπίσω...

Όσο γράφω τόσο η θλίψη μου μεγαλώνει για αυτό που είμαι και για αυτό που ποτέ δεν θα γίνω...Τι άλλο θα θυσιάσω για να μπορώ να πω : Δες , είμαι σαν αυτό που φαίνονται οι άλλοι... Πότε θα τους δω όπως είναι ? Πότε θα δω εμένα?

Κάνε την σκέψη που έκανα στην αρχή...Εσένα τι σε κάνει να υπάρχεις? Θα δεις...

Sweet dreams that leave all worries behind you.
But in your dreams, whatever they be,
Dream a little dream of me.

Πόσος πόνος κρύβεται μέσα μας που θέλουμε να μπούμε στα όνειρα μας και των γύρω μας και να μην βγούμε πότε..Σε έναν κόσμο χωρίς θέλω και πρέπει... Σε έναν κόσμο που ζεις. Απλά...

Πονάω...

Αδιαφορία

Πόσο εύκολα λέμε την λέξη "αδιαφορία"? Και ακόμα πόσο πιο εύκολα την εννοούμε?

Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν ασχολούμασταν με τους γύρω μας λίγο από όσο ασχολούμαστε με εμάς?

Δίνουμε το "είναι" μας για να προστατέψουμε αυτό. Χτίζουμε τείχη και βάζουμε εμπόδια στους Άλλους για να νιώσουμε οτι αξίζουμε τον κόπο που έκανε ο άλλος για να τα ξεπεράσει.

Για να νιώσεις ξεχωριστός . Κάποιος ο οποίος ξεχωρίζει από το πλήθος. Γιατί σχεδόν κανείς δεν βλέπει τον εαυτό του από έξω. Πάντα κοιτάμε από μέσα και ο εαυτός μας γεμίζει το πλάνο.

Κάθε πράξη του ανθρώπου και ο τρόπος ικανοποιήσης της, πέρα από τις βιολογικές (και αυτές σε κάποιο βαθμό ), γίνονται έτσι ώστε να νιώσει ξεχωριστός. Για να κερδίσει την εσωτερική ικανοποίηση του ανώτερου , αλλά και την κοινωνική ανάδειξη.

Έλληνας

«Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας , ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και αλαζόνας, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, ανυπόμονος, αλλά και πολεμιστής.

Έκτισε τον Παρθενώνα και τον άφησε αργότερα να γίνει ερείπια, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον καταδικάσει να πιει το κώνειο, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, ανακήρυξε δίκαιο τον Αριστείδη, αλλά τον εξοστράκισε…

Δημιούργησε το Βυζάντιο και το άφησε να πέσει στα χέρια των Τούρκων. Έκανε την επανάσταση του 1821 και την διακινδύνεψε. Κάλεσε τον Καποδίστρια και τον δολοφόνησε. Τριπλασίασε την Ελλάδα και την εξέθεσε σε κίνδυνο να τη χάσει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα.

Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, ημίκακο, αβέβαιων διαθέσεων, σοφόμωρο κι εγωπαθές. Αν θέλετε, θαυμάστε τον. Αν προτιμάτε, λυπηθείτε τον. Αν μπορείτε, ταξινομήστε τον».

Αργότερα

Αργότερα ίσως καταλάβεις και εσύ και εγώ την δυστυχία όσων αφήσαμε για αργότερα.

Τον πόνο των σ' αγαπώ , των συγγνώμη, όλων αυτών των λέξεων που είναι αφημένες μέσα στην ψυχή μας, μέσα στο τίποτα μιας ιδέας. Όλων των πράξεων που αποδέκτη είχαν θολές σκιές μα όχι εσένα. Όλων των στιγμών που αιωρούνται στο κενό του περασμένου χρόνου ψάχνοντας μάταια σκοπό. Όλες αυτές , οι χειρότερες Ερινύες . Οι Ερινύες του αδημιούργητου.

Βράδυ

Αναρωτιέσαι κάποιες στιγμές για τον έρωτα. Πόσο μεγάλο βήμα είναι η προσέγγιση του από την πραγματικότητα στην ιδέα...Πόσο μπορεί να λείψει στον άνθρωπο η ταύτιση των ιδεών με την ζωή. Ιδεών οι οποίες θα είναι πάντα τόσο λουσμένες στο φως που δεν θα τολμάς παρά να τις σκεφτείς. Ζώντας την ζωή σου παίζοντας με την σκιά σου.

Πόσο μάταια μπορεί να είναι η ζωή? Ολά μοιάζουν τόσο φυσικά προβλέψιμα σε αυτήν που ο έρωτας θα ήταν μια καταστροφή. Τόση διαφορά... Όλα πεζά και άκοπα. Πόσοι από εμάς όντως βάζουμε κάτι από εμάς σε όσα κάνουμε? Πόσοι από εμάς όντως θα νιώσουμε ευτυχία? Πόσοι θα την αντέξουμε?

Αν ήταν να διάλεγα θα ήθελα πάνω από όλα να ξέρω αν τα μαθηματικά είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου ή είναι ανεξάρτητα από αυτόν... Διότι στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος θα έχει δημιουργήσει κάτι πιο τέλειο από τον ίδιο.

Μήπως για όλα φταίνε τα όνειρα που δεν έκανα μικρός ? Οι στιγμές που δεν έζησα , τα πρόσωπα που δεν είδα , τα μέτρα που δεν έτρεξα...

Όλα καλά ...Μια χαρά . Λέξεις χωρίς φαινομενική βία , αλλά με τόση σκληρότητα προς τα μέσα. Κάνεις δεν θα μάθει τον άλλον. Ποίος φταίει ? Αυτός που δεν ρωτά ή εγώ που δεν λέω?

Δημοκρατία... Το καλύτερο από τα χειρότερα πολιτεύματα. Θέλουμε δημοκρατία, δικαιοσύνη χωρίς να αναρωτιόμαστε αν την αξίζουμε , αν κάναμε κάτι για αυτές τις έννοιες . ΑΝ παλέψαμε για ένα δίκαιο πέρα του δικού μας? ΑΝ δώσαμε την δυνατότητα επιλογής όποτε μπορούσαμε? Όλοι μαζί θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά "revolution starts from our beds".

Το βράδυ κάνει καλό . Μακάρι να ήταν πάντα βράδυ.

Μπες στην θέση του άλλου. Αγάπα την αίσθηση του .

Προσπάθεια

Άνθρωποι...Αγωνιζόμαστε για αυτούς , προσπαθούμε να μοιράσουμε το βάρος των σκέψεων και των ζωών μας με αυτους...Προσπαθούμε να γίνουμε μέσω αυτών κάποιοι άλλοι ...Έτσι ώστε να αντέχουμε τον εαυτό μας...

{

More than this , tell me one thing...

Μια ταινία μύθος πλέον για μένα : Lost in Translation...( Άλλωστε παίζει και ο έρωτας μου )

Μου αρέσουν οι ταινίες που νομίζω πως μου μιλάνε...

}

Δεν έχω άλλη όρεξη σήμερα...

Τέλος

Πότε άραγε συνειδητοποιεί την έννοια του Τέλους? Γιατί δεν δεχόμαστε οτι αφού όλα έχουν μι αρχή θα έχουν και ένα τέλος ...Πόσος φόβος και πόνος προκαλείται από αυτό...

Πόση ντροπή γεννάται στο κενό?

Πόσο εύκολα αυτή η ντροπή γίνεται απαξίωση?

Καταλαβαίνω...Δεν με τρομάζει το τέλος , με τρομάζει η αλήθεια...Τίποτα πιο τρομακτικό από το μη αναστρέψιμο , την βαρύτητα της αλήθειας...

Μιλάμε για πράγματα ψεύτικα με μίσος...Έχεις πει, όμως, την αλήθεια?

Με πονάει η αλήθεια ... Είναι μέσα μου...Και ο αγώνας για να μείνει μέσα μου είναι άνισος ...

Άφθαρτη αυτή, αναλώσιμος εγώ...

Δεν μπορώ παρά να αγαπήσω όσα με πληγώνουν καθώς μου δίνουν δύναμη και κίνητρο στην μάχη αυτή...

Και βέβαια πάνω από όλα είναι ο φόβος ....... Νίωθεις την Φυλακή που λέγεται κοινωνία , νιώθεις τους τοίχους που λέγονται Άλλοι να κλείνουν γύρω σου και εσύ πολεμάς σε δύο μάχες άνισες...Μια μέσα και μια έξω σου...Ώσπου να χάσεις ... Με τον ένα ή τον άλλον τροπο

Στύβοντας ζωή από το τίποτα

Πόσος πόνος πόσο συναίσθημα καταλήγει καθημερινά στην χωματερή που έχει καταντήσει η ψυχή μας...

Ακούω ένα τραγούδι που λέει "I tried to be perfect but noone worths it"...Τι ψέμα...

Αλλά δες ...Πόση αλήθεια λέει χωρίς να το θέλει ...Όλη μας την προσπάθεια όλη την τελειότητα που κρύβουμε μέσα μας την θυσιάζουμε σε βωμούς χτισμένους από δέρμα και σάρκα...

Άραγε αν υπήρχε ένας μόνος άνθρωπος να βαδίζει μές στο σύμπαν , άραγε πόσο μακρια θα χε φτάσει ο λογισμός του...Πόσο σκληρή είναι η αλήθεια οτι πλέον όλοι είναι εμπόδια σε όλους ?

Μήπως θα έπρεπε να κρίνουμε τους άλλους από τι αποζητούν?

Τι αποζητώ?

...

...

...

Αλήθεια? Απελπιστικά μικρή ... Μικρή και καταπιεστική σαν φυλακή...Διότι αλήθεια είναι μια, ενώ ψέματα ....

Γαλήνη ίσως? Η ανάγκη μου να σταματήσω να σκέφτομαι δεν νομίζω οτι ταυτίζεται με αυτήν...

Μήπως μάλλον αποζητώ το κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους , καθώς και τον σεβασμό και τον θαυμασμό όσων διαβάζουν αυτά ? (Καθώς έχω αναφέρει μόνο ιδεατά πράγματα και όχι πρακτικά)

Ίσως αποζητώ την γνώση .... Ταξίδια , το σακίδιο μου...Πόσο θέλω να φύγω... Από αυτόν τον καναπέ( και κυριολεκτικά και μεταφορικά) , τον υπολογιστή , το σπίτι , την πόλη , την εποχή...

Εσύ? Τι παρηγορεί την ύπαρξη σου?

Παραφράζοντας ένα δημοφιλές άσμα : " Δύσκολοι καιροί για ανθρώπους "...Και κάντε μου την χάρη το ανθρώπους χωρίς εισαγωγικά...

ΥΓ Και όπως λεεί και το τραγούδι :

"καληνύχτα Κεμάλ ...Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ"

Καταστάσεις

{Πριν από όλα συγνώμη για την απουσία μου 1 1/2 βδομάδα, απλά είμαι σε φάση ψευδαίσθησης * }

Προσοχή, προσοχή...Σας μιλά ένας άνθρωπος ο οποίος έταξε την ζωή του (έστω και από σπόντα στην τεχνολογία (ή έτσι δείχνει μέχρι στιγμής))...Αναρωτήθηκα σήμερα μέσα από κάποια βιβλία τι είναι και που ωφελεί η εν λόγω κυρία...Σε νεώτερα και αθωότερα χρόνια μου είχαν πεί και με είχαν πείσει οτι φροντίζει για την βελτίωση του βιοτικου μας επιπέδου....Άραγε ισχύει αυτό?

Είναι η τεχνολογία κάτι το οποίο μας ωθεί (ή έστω μας σέρνει) μπροστά?{Εδώ υπάρχει θέμα προς συζητηση για το αν η τεχνολογία ή ο ανθρώπινος νους έρχεται πρώτος}

Παρατηρώντας , λοιπόν, τα τεχνολογικά επιτεύγματα που μου είναι προσιτά , διαπίστωσα οτι είναι φτιαγμένα προκείμενου να ενισχύουν τις ανθρώπινες αισθήσεις και ικανότητες...Και η ερώτηση που δυστυχώς γεννήθηκε μέσα μου : Συνεπάγεται τούτο την βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου?

Η δικία μου απάντηση είναι όχι....Απλά και μόνο διότι δεν φροντίζει για τις κοινωνικές μας ικανότητες...Μας αντιμετωπίζει άκρως εγωιστικά και όχι ως κοινωνικά όντα...Αναρωτήθηκα αν πράγματι μας αναδεικνύουν ως άτομα τα τεχνολογικά επιτεύγματα...Και είδα ως απάντηση την σωστη και με μέτρο χρήση τους ...Και εδώ έρχομαι στο αυριανό μου θέμα ...

: Δάσκαλος και Υπολογιστής...

ΥΓ. Θεσσαλονίκη Γιάννενα με δυο παπουτσια πάνινα

Πριν μία ώρα αναρωτήθηκα αν έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες να θαμπώσουμε τον ήλιο...Η απόκριση μου ήταν βέβαια και όχι...Η ζωή δεν είναι ούτε όφειλε να είναι δίκαιη...Όμως μια ώρα πέρασε και κατάλαβα ότι η βεβαιότητα μου αυτή μπορεί να ήταν λάθος...Ότι ίσως σε κάποιους να είναι απλά κρυμμένες, λίγο ή πολύ!

Πες μου εσύ να ζήσω , να φύγω ή να χαθώ....

Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα , θυμάμαι...

Κλειστός λόγω έργων ο παράδεισος...

Ψάχνοντας τον σεβασμό που μας ανήκει...

Κρυμμένοι πίσω από ρούχα και συμπεριφορές...

Στριμωγμένοι όπως είμαστε ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον, μόνο οι λέξεις έχουν μείνει να ξεφεύγουν από τις χαραμάδες...

Δεν οφείλεις τίποτα παραπάνω στον εαυτό σου παρά να είσαι ελεύθερος...

SPOILER Ακολουθεί σχόλιο επικαιρότητας.

Όμορφα αναδύεται η σάπια μυρωδιά του φόβου από την κλειστή για χρόνια παράγκα του δημοσίου...Δες τον μέσο έλληνα ...Ξέρεις ποιόν.... Αυτόν που τόσα χρόνια (όσα και τ χρόνια μου δηλαδή , μην πώ και παραπάνω) εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις αδυναμίες του ελληνικού κράτους ... Έκλαιγε για την διαφθορά αλλά την χρησιμοποίουσε κιόλας ...Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας μας ... Ο καθένας μπορεί εύκολα να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες και το αν θα της αρνηθεί η όχι αποτελεί καθαρά θέμα τιμιότητας...Ο μέσος έλληνας ο οποίος αδιαφορεί για την πολιτική κατάσταση της χώρας του και δεν μπορεί να διακρίνει το άδικο του ... Οι έλληνες άπλα οφείλουν πλέον να καταλάβουν πλήρως την έννοια του κράτους ...Δίχως να απαρτίζεται η σκέψη τους από αρχαίζουσες αντιλήψεις.

What a day...

Αναρωτήθηκα πολλά πράγματα σήμερα...

Τελευταίο από αυτά είναι ποσό επικίνδυνη είναι η παραμόρφωση της λογικής μας, ειδικά κάτω από το πρίσμα του προσωπικού συμφέροντος...

Αμέσως πριν , με χτύπησε το σοκ της απλής μα συνάμα δυσνόητης αλήθειας για τον εαυτό μου...Το πόσο ικανός είμαι να συλλάβω και να αντιληφθώ ιδέες έννοιές και άτομα γενικά , ίσως και με μια αντίληψη θεωρητική και απόμακρη για κάποιους ,πιθανόν για τους περισσότερους , και ταυτόχρονα πόσο τραγικά ανίκανος είμαι να αντιληφθώ τις κινήσεις των γύρω μου και γενικά την καθημερινότητα μου με έναν τρόπο ικανοποιητικό για αυτούς !...Τα προβλήματα , οι ιδέες , οι απόψεις μου φαίνονται μικρά...Όμως δεν θα πάψει να με βαραίνει η μοναξιά της σκέψης μου...

Η τελευταία ιδέα την οπόια θα μοιραστώ είναι ότι το κουτί της Πανδώρας περιείχε μόνο πληγές για την ανθρωπότητα...

Περιμένω σχόλια ...

ΥΓ Ένα μπράβο στο αεκάκι για σήμερα

Καλά Αρχή

Το πρώτο μου blog ...

Όσοι πιστοί ας παρακολουθείτε!

Σκέψη της ημέρας :

Τι κάνει ένα ταξίδι διδακτικό?

Το πρώτο μου blog ...

Όσοι πιστοί ας παρακολουθείτε!

Σκέψη της ημέρας :

Τι κάνει ένα ταξίδι διδακτικό?