Φόβος. Έχεις καιρό να αντιμετωπίσεις το σκοτάδι. Είχες καιρό να δεις το σπίτι του αγνώστου. Αφήνεις μόνο ο,τι ξέρεις να υπάρχει γύρω σου. Φοβάσαι. Φοβάσαι τι θα βρεις εκεί κάτω . Θαμένο σε μέρη που δεν μπορείς να δεις και όμως θα υπάρχουν μέσα σου. Φοβάσαι. Έτσι θα είναι ο θάνατος? Μα γιατί δεν ανοίγω τα μάτια μου? Τα κρατάς λίγο ακόμα , να δεις τις αντοχές σου. Και τότε ξεπροβάλλει μπροστά σου Αυτός. Είναι το κενό που ξαφνικά νιώθεις οτι σε τυλίγει, το σκοτάδι θέλει να σε κάνει μέρος της ανυπαρξίας του. Κατακλυσμικός φόβος διαπερνά κάθε κύτταρο σου. Ο θάνατος είναι μέσα σου. Δεν μπορείς να του ξεφύγεις. Είσαι άνθρωπος. Μα δεν μπορεί , όλα είναι ανούσια τότε. Κι όμως. Η ζωή από μόνη της δεν έχει νοήμα, κάτι τέτοιο θα ήταν μοιρολατρικό...Εσύ είσαι το νοήμα της ζωής σου και ο,τι κρίνεις εσύ να είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου