12 Οκτ 2011

Με ενέσεις αισιοδοξίας οι ζωές υποστηρίζονται.

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι και το έχω πάρει απόφαση.

Σε ποιόν κόσμο να φέρω τις σκέψεις μου, με ποιόν να τις μοιραστώ και να μην λογοκριθω , πρωτίστως από το είναι μου?

Από που αντλείς το κίνητρο να συνεχίσεις μοναχός στον δρόμο της σκέψης?

Καταλαβαίνεις , αλλά προτιμάς να μην. Κλέινεις , σβήνεις, χάνεσαι μέσα στο κενό και την στασιμότητα.

Όλα είναι βάρος σε ένα καράβι που βυθίζεται.

Η ζωή θα συνεχίζεται και πάντα θα περιμένεις κάτι. Καληνύχτα