Και?

Η Αθήνα σαν απροσεξία κάποιου που έριξε έναν κουβά γκρίζο χρώμα στο Λεκανοπέδιο...Χωμένη παντού ανάμεσα στο βουνό και στην θάλασσα ... Αυτή ... Αυτή δεν θα είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη στιγμή... Κρύβει μέσα άσπρα άλογα που βολοδέρνουν και χάνονται στην απεραντοσύνη της μάνας τους ... Αγκαλιάζει τις σκέψεις του χειμώνα , που τόσο θες να αφήσεις ... Είναι ασφαλείς εκεί... Αλλά κάποια στιγμή θα επιστρέψουν κι αυτές μαζί με εσένα ... Σε ο,τι φοβάσαι να πεις όχι...