Προσπάθεια

Άνθρωποι...Αγωνιζόμαστε για αυτούς , προσπαθούμε να μοιράσουμε το βάρος των σκέψεων και των ζωών μας με αυτους...Προσπαθούμε να γίνουμε μέσω αυτών κάποιοι άλλοι ...Έτσι ώστε να αντέχουμε τον εαυτό μας...

{

More than this , tell me one thing...

Μια ταινία μύθος πλέον για μένα : Lost in Translation...( Άλλωστε παίζει και ο έρωτας μου )

Μου αρέσουν οι ταινίες που νομίζω πως μου μιλάνε...

}

Δεν έχω άλλη όρεξη σήμερα...

Τέλος

Πότε άραγε συνειδητοποιεί την έννοια του Τέλους? Γιατί δεν δεχόμαστε οτι αφού όλα έχουν μι αρχή θα έχουν και ένα τέλος ...Πόσος φόβος και πόνος προκαλείται από αυτό...

Πόση ντροπή γεννάται στο κενό?

Πόσο εύκολα αυτή η ντροπή γίνεται απαξίωση?

Καταλαβαίνω...Δεν με τρομάζει το τέλος , με τρομάζει η αλήθεια...Τίποτα πιο τρομακτικό από το μη αναστρέψιμο , την βαρύτητα της αλήθειας...

Μιλάμε για πράγματα ψεύτικα με μίσος...Έχεις πει, όμως, την αλήθεια?

Με πονάει η αλήθεια ... Είναι μέσα μου...Και ο αγώνας για να μείνει μέσα μου είναι άνισος ...

Άφθαρτη αυτή, αναλώσιμος εγώ...

Δεν μπορώ παρά να αγαπήσω όσα με πληγώνουν καθώς μου δίνουν δύναμη και κίνητρο στην μάχη αυτή...

Και βέβαια πάνω από όλα είναι ο φόβος ....... Νίωθεις την Φυλακή που λέγεται κοινωνία , νιώθεις τους τοίχους που λέγονται Άλλοι να κλείνουν γύρω σου και εσύ πολεμάς σε δύο μάχες άνισες...Μια μέσα και μια έξω σου...Ώσπου να χάσεις ... Με τον ένα ή τον άλλον τροπο

Στύβοντας ζωή από το τίποτα

Πόσος πόνος πόσο συναίσθημα καταλήγει καθημερινά στην χωματερή που έχει καταντήσει η ψυχή μας...

Ακούω ένα τραγούδι που λέει "I tried to be perfect but noone worths it"...Τι ψέμα...

Αλλά δες ...Πόση αλήθεια λέει χωρίς να το θέλει ...Όλη μας την προσπάθεια όλη την τελειότητα που κρύβουμε μέσα μας την θυσιάζουμε σε βωμούς χτισμένους από δέρμα και σάρκα...

Άραγε αν υπήρχε ένας μόνος άνθρωπος να βαδίζει μές στο σύμπαν , άραγε πόσο μακρια θα χε φτάσει ο λογισμός του...Πόσο σκληρή είναι η αλήθεια οτι πλέον όλοι είναι εμπόδια σε όλους ?

Μήπως θα έπρεπε να κρίνουμε τους άλλους από τι αποζητούν?

Τι αποζητώ?

...

...

...

Αλήθεια? Απελπιστικά μικρή ... Μικρή και καταπιεστική σαν φυλακή...Διότι αλήθεια είναι μια, ενώ ψέματα ....

Γαλήνη ίσως? Η ανάγκη μου να σταματήσω να σκέφτομαι δεν νομίζω οτι ταυτίζεται με αυτήν...

Μήπως μάλλον αποζητώ το κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους , καθώς και τον σεβασμό και τον θαυμασμό όσων διαβάζουν αυτά ? (Καθώς έχω αναφέρει μόνο ιδεατά πράγματα και όχι πρακτικά)

Ίσως αποζητώ την γνώση .... Ταξίδια , το σακίδιο μου...Πόσο θέλω να φύγω... Από αυτόν τον καναπέ( και κυριολεκτικά και μεταφορικά) , τον υπολογιστή , το σπίτι , την πόλη , την εποχή...

Εσύ? Τι παρηγορεί την ύπαρξη σου?

Παραφράζοντας ένα δημοφιλές άσμα : " Δύσκολοι καιροί για ανθρώπους "...Και κάντε μου την χάρη το ανθρώπους χωρίς εισαγωγικά...

ΥΓ Και όπως λεεί και το τραγούδι :

"καληνύχτα Κεμάλ ...Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ"