Και?

Η Αθήνα σαν απροσεξία κάποιου που έριξε έναν κουβά γκρίζο χρώμα στο Λεκανοπέδιο...Χωμένη παντού ανάμεσα στο βουνό και στην θάλασσα ... Αυτή ... Αυτή δεν θα είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη στιγμή... Κρύβει μέσα άσπρα άλογα που βολοδέρνουν και χάνονται στην απεραντοσύνη της μάνας τους ... Αγκαλιάζει τις σκέψεις του χειμώνα , που τόσο θες να αφήσεις ... Είναι ασφαλείς εκεί... Αλλά κάποια στιγμή θα επιστρέψουν κι αυτές μαζί με εσένα ... Σε ο,τι φοβάσαι να πεις όχι...

Σκέψεις χαμένες στο λαμπύρισμα της θάλασσας

Διάβασα το έξης κείμενο και υπήρξε αφορμή για εσωτερική αναζήτηση ... Είναι μια παλιά εβραϊκή

παραβολή :

Ένας ιερέας είχε μια συζήτηση με τον Κύριο για τον Παράδεισο και την Κόλαση . "Θα σου δείξω την Κόλαση ", του είπε ο Κύριος και τον οδήγησε σ' ένα δωμάτιο που είχε στη μέση ένα στρογγυλό τραπέζι. Οι άνθρωποι που κάθονταν γύρω από το τραπέζι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι. Στη μέση του τραπεζιού βρισκόταν ένα τεράστιο καζάνι με νόστιμο φαγητό που μύριζε τόσο καταπληκτικά , που το στόμα του ραβίνου γέμισε σάλιο. Όσοι κάθονταν γύρω από το τραπέζι κρατούσαν από ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι. Παρόλο που τα κουτάλια έφταναν ίσα ίσα το καζάνι , τα χερούλια τους ήταν πιο μακριά από τα μπράτσα των ανθρώπων που τα κρατούσαν : έτσι κανένας τους δεν μπορούσε να φάει , γιατί του ήταν αδύνατο να φέρει το φαγητό ως τα χείλη του. Ο ραβίνος είδε οτι η δυστυχία τους ήταν πραγματικα φοβερή.

"Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο", είπε ο Κύριος, και μπήκαν σ' ένα άλλο δωμάτιο , ακριβώς όπως το πρώτο. Και εκεί υπήρχε το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι , το ίδιο καζάνι με φαγητό. Οι άνθρωποι εδώ , όπως και οι προηγούμενοι , κρατούσαν τα ίδια κουτάλια με μακριά χερούλια- εδώ όμως όλοι ήταν καλοφαγωμένοι και παχουλοί, γελούσαν και συζητούσαν. Ο ραβίνος δεν καταλάβαινε. " Είναι απλό , αλλά απαιτεί μια συγκεκριμένη ικανότητα", είπε ο Κύριος. "Σ'αυτό το δωμάτιο, βλέπεις , έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον".

Αν ξεφύγουμε από το θρησκευτικό πλαίσιο , το κείμενο παρουσιάζει πολλά περισσότερα από την κόλαση και τον παράδεισο... Παρουσιάζει δύο τρόπους ζωής. Έναν που φέρνει την απελπισία και το ψυχικό αδιέξοδο μέσω της απομόνωσης και έναν που μέσω της ισορροπίας μεταξύ της δοτικότητας και της ανταμοιβής οδηγει με μαθηματική ακρίβεια στην ψυχική πληρότητα του ατόμου. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα κάποιος να είναι μόνο δοτικός , περίπτωση που θα εξετάσουμε , ελπίζω, άλλη φορά...

Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να ανακατασκευάσουμε το γνωστό απόφθεγμα του Ζαν Πολ Σάρτρ - με κάθε σεβασμό βέβαια - και να πούμε ότι "Κόλαση είναι οι άλλοι , μόνο όταν τους βλέπεις μέσα από το φρικτά διαστρεβλωτικό πρίσμα του εγώ" ?