Με τυραννούν οι ομορφίες.
Πόσο πολύ αντανακλά μέσα μου και δεν με αφήνει...
Λησμονημένες εικόνες στέκουν και το νοήμα τους μένει μαζί τους, κι ας λείπει το βλέμμα, κι ας λείπει το όνειρο, κι ας λείπει ο όρκος.
Τα μάτια μου πετάνε εκεί που πατάς... Και είναι ένας χορός που δεν θα μάθεις ποτέ , αυτό που σου ζητούνε.
Με ένα λουλούδι στα μυαλά και την νυχτιά στα μάτια , έτσι θα σε θυμάμαι σαν να βλέπω την πλάτη σου και το στόμα στο επόμενο τραγούδι...
