Κι όταν καταλάβεις , κι άμα καταλάβεις , τι θα με μέλλει τότε? Σαπισμένος από την μαύρη μου ψυχή , θα περιμένω , και θα περιμένω μα αυτό , το χρυσό μονοπάτι το νόημα που ποτέ δεν υπήρξε, θα με κοιτάει χαμογελώντας από την επόμενη πάντα γωνία...Μα κοίτα το ανώφελο δεν είσαι εδώ για να είσαι εκεί που ποτέ δεν θα είσαι...

Μα αυτό πάλι εδώ , είτε τρέχω να ξεφύγω είτε περιμένω εξοπλισμένος με περίσσια ανευθυνότητα, με νικά...

Και μόνο το μαξιλάρι μου ίσως ξέρει γιατί...Και πάντα θα μένεις μέσα μου διάολε σαν ένας αδηφάγος καρκίνος , πρώτα θα με φας όλο , ότι κι αν κάνω για να σε σκοτώσω , και θα με αφήσεις τόσο άδειο που η ζωή θα είναι στιγμή...

Τα μάτια με μελάνι και εγώ χωρίς εμένα... Ακόμα μακριά, πάντα μακριά