Δυο σκέλη

Αν όντως η ζωή συνοψιζόταν σε ένα δίλημμα τότε αυτό κατ' εμέ δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το :

Αλήθεια ή Ιδέα?

Όπως και να το κάνεις έκει καταλήγεις ... Ανάμεσα σε αυτές τις δύο έννοιες , τις αλληλεξαρτώμενες , αυτές ορίζουν την πορεία και τα θέλω σου...

Κάποιοι θα προτιμούσαν να ζουν σε έναν κόσμο που θα κυριαρχούν οι ιδεές και άλλοι πλήρως δοσμένοι στην πραγματικότητα.

'Ολοι να προσπαθούμε να ικανοποιούμε τον ρόλο που μας δίνεται...

Άλλοι σε παλάτια δίπλα στην θάλασσα είναι κλεισμένοι και άλλοι στο ταξίδι της μεγάλης λύπης τριγυρνάνε...Μα με σκοπό τον ίδιο : να κάνουν κομμάτια τον εαυτό τους για να δουν αν έχουν την δύναμη να αντέξουν.

Είναι αναγκαία όλα αυτά που φορτώνουμε στην πλάτη μας αλλά και στων άλλων?

Είναι όλα αυτά ένα όνειρο, ο,τι ζούμε ? Τα μάτια που μας κοιτάνε , τα δάκρυα που σταλάζουν στις παλάμες σου, ο ήχος της βροχής από ένα ανοιχτό παράθυρο...

Είμαστε ζωντανοί όσο έχουμε ένα όνειρο ανοιχτό.

ΥΓ. Αν και καθυστερημένα ευχαριστώ όσους απαντήσαν

Φόβος

Σήμερα κατάλαβα πως αυτό που είσαι αντανακλάται από αυτα που πιστεύεις πως σε κάνουν να υπάρχεις...

Και πόσο αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου μέσω αυτού...

Η ανθρωπότητα θα επαναλαμβάνει τους ίδιους κύκλους μέχρι το τέλος της...Ταυτόσημα αρκετά ωστέ να μπεις στην σκέψη του οτι δεν μπορω να την αλλάξω...Αυτό μέχρι να καταλάβεις οτι και αυτό μέρος του κύκλου είναι...

Οι κινήσεις όλων είναι τόσο προβλέψιμες που νιώθω απερίσκεπτος που ελπίζω να αλλάξει αυτό...Τα ίδια λάθη , τα ίδια πάθη, όλα σε οδηγούν να νιώθεις την συνήθεια ξεχωριστή για να νιώσεις και ο ίδιος έτσι...

Φόβος... Φόβος μην κάποια μέρα καταφέρω και σπάσω τον κύκλο των προβλέψιμών πράξεων μου και τι θα αντικρίσω εκεί ? Τίποτα άλλο από τον εαυτό μου και την Αλήθεια... Τα δυο πιο τρομακτικά πράγματα που (δεν) μπορώ να αντιμετωπίσω...

Όσο γράφω τόσο η θλίψη μου μεγαλώνει για αυτό που είμαι και για αυτό που ποτέ δεν θα γίνω...Τι άλλο θα θυσιάσω για να μπορώ να πω : Δες , είμαι σαν αυτό που φαίνονται οι άλλοι... Πότε θα τους δω όπως είναι ? Πότε θα δω εμένα?

Κάνε την σκέψη που έκανα στην αρχή...Εσένα τι σε κάνει να υπάρχεις? Θα δεις...

Sweet dreams that leave all worries behind you.
But in your dreams, whatever they be,
Dream a little dream of me.

Πόσος πόνος κρύβεται μέσα μας που θέλουμε να μπούμε στα όνειρα μας και των γύρω μας και να μην βγούμε πότε..Σε έναν κόσμο χωρίς θέλω και πρέπει... Σε έναν κόσμο που ζεις. Απλά...

Πονάω...

Αδιαφορία

Πόσο εύκολα λέμε την λέξη "αδιαφορία"? Και ακόμα πόσο πιο εύκολα την εννοούμε?

Πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μας αν ασχολούμασταν με τους γύρω μας λίγο από όσο ασχολούμαστε με εμάς?

Δίνουμε το "είναι" μας για να προστατέψουμε αυτό. Χτίζουμε τείχη και βάζουμε εμπόδια στους Άλλους για να νιώσουμε οτι αξίζουμε τον κόπο που έκανε ο άλλος για να τα ξεπεράσει.

Για να νιώσεις ξεχωριστός . Κάποιος ο οποίος ξεχωρίζει από το πλήθος. Γιατί σχεδόν κανείς δεν βλέπει τον εαυτό του από έξω. Πάντα κοιτάμε από μέσα και ο εαυτός μας γεμίζει το πλάνο.

Κάθε πράξη του ανθρώπου και ο τρόπος ικανοποιήσης της, πέρα από τις βιολογικές (και αυτές σε κάποιο βαθμό ), γίνονται έτσι ώστε να νιώσει ξεχωριστός. Για να κερδίσει την εσωτερική ικανοποίηση του ανώτερου , αλλά και την κοινωνική ανάδειξη.

Έλληνας

«Μπροστά στο δικαστήριο της αδέκαστης ιστορίας , ο Έλληνας αποκαλύφθηκε πάντοτε κατώτερος από τις περιστάσεις, αν και από διανοητική άποψη κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και αλαζόνας, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά γεμάτος προλήψεις, ανυπόμονος, αλλά και πολεμιστής.

Έκτισε τον Παρθενώνα και τον άφησε αργότερα να γίνει ερείπια, ανέδειξε τον Σωκράτη για να τον καταδικάσει να πιει το κώνειο, θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον εξορίσει, ανακήρυξε δίκαιο τον Αριστείδη, αλλά τον εξοστράκισε…

Δημιούργησε το Βυζάντιο και το άφησε να πέσει στα χέρια των Τούρκων. Έκανε την επανάσταση του 1821 και την διακινδύνεψε. Κάλεσε τον Καποδίστρια και τον δολοφόνησε. Τριπλασίασε την Ελλάδα και την εξέθεσε σε κίνδυνο να τη χάσει. Κόπτεται τη μία στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί αυτόν που αρνιέται να υπηρετήσει το ψέμα.

Παράξενο πλάσμα, ατίθασο, ημίκακο, αβέβαιων διαθέσεων, σοφόμωρο κι εγωπαθές. Αν θέλετε, θαυμάστε τον. Αν προτιμάτε, λυπηθείτε τον. Αν μπορείτε, ταξινομήστε τον».

Αργότερα

Αργότερα ίσως καταλάβεις και εσύ και εγώ την δυστυχία όσων αφήσαμε για αργότερα.

Τον πόνο των σ' αγαπώ , των συγγνώμη, όλων αυτών των λέξεων που είναι αφημένες μέσα στην ψυχή μας, μέσα στο τίποτα μιας ιδέας. Όλων των πράξεων που αποδέκτη είχαν θολές σκιές μα όχι εσένα. Όλων των στιγμών που αιωρούνται στο κενό του περασμένου χρόνου ψάχνοντας μάταια σκοπό. Όλες αυτές , οι χειρότερες Ερινύες . Οι Ερινύες του αδημιούργητου.

Βράδυ

Αναρωτιέσαι κάποιες στιγμές για τον έρωτα. Πόσο μεγάλο βήμα είναι η προσέγγιση του από την πραγματικότητα στην ιδέα...Πόσο μπορεί να λείψει στον άνθρωπο η ταύτιση των ιδεών με την ζωή. Ιδεών οι οποίες θα είναι πάντα τόσο λουσμένες στο φως που δεν θα τολμάς παρά να τις σκεφτείς. Ζώντας την ζωή σου παίζοντας με την σκιά σου.

Πόσο μάταια μπορεί να είναι η ζωή? Ολά μοιάζουν τόσο φυσικά προβλέψιμα σε αυτήν που ο έρωτας θα ήταν μια καταστροφή. Τόση διαφορά... Όλα πεζά και άκοπα. Πόσοι από εμάς όντως βάζουμε κάτι από εμάς σε όσα κάνουμε? Πόσοι από εμάς όντως θα νιώσουμε ευτυχία? Πόσοι θα την αντέξουμε?

Αν ήταν να διάλεγα θα ήθελα πάνω από όλα να ξέρω αν τα μαθηματικά είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου ή είναι ανεξάρτητα από αυτόν... Διότι στην πρώτη περίπτωση ο άνθρωπος θα έχει δημιουργήσει κάτι πιο τέλειο από τον ίδιο.

Μήπως για όλα φταίνε τα όνειρα που δεν έκανα μικρός ? Οι στιγμές που δεν έζησα , τα πρόσωπα που δεν είδα , τα μέτρα που δεν έτρεξα...

Όλα καλά ...Μια χαρά . Λέξεις χωρίς φαινομενική βία , αλλά με τόση σκληρότητα προς τα μέσα. Κάνεις δεν θα μάθει τον άλλον. Ποίος φταίει ? Αυτός που δεν ρωτά ή εγώ που δεν λέω?

Δημοκρατία... Το καλύτερο από τα χειρότερα πολιτεύματα. Θέλουμε δημοκρατία, δικαιοσύνη χωρίς να αναρωτιόμαστε αν την αξίζουμε , αν κάναμε κάτι για αυτές τις έννοιες . ΑΝ παλέψαμε για ένα δίκαιο πέρα του δικού μας? ΑΝ δώσαμε την δυνατότητα επιλογής όποτε μπορούσαμε? Όλοι μαζί θα αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά "revolution starts from our beds".

Το βράδυ κάνει καλό . Μακάρι να ήταν πάντα βράδυ.

Μπες στην θέση του άλλου. Αγάπα την αίσθηση του .