Και τεντώνομαι και απλώνομαι και όλο και λιγοστεύω ... Όνειρα που δεν θα απαντηθούν και δάκρυα που δεν θα τρέξουν ποτέ... Αγάπη που δεν θα δοθεί και θα τρέχει στις φλέβες μου πηγαίνοντας στο πουθενά...Παναγιά μου οι σκέψεις μου περιδιαβαίνουν σαν τρελές για να ράψουν τα μπαλώματα της ψυχής μου...Πάντα ο νους θα είναι από πάνω από την ψυχή... Για να κρατάει τα ξεσπάσματα της... Να τα δεσμεύει για να ζεις σε μια κονωνία με κανόνες... Σιωπή και ένα τραγούδι... Τρέλα μέσα μου... Δεν έπρεπε να της δώσω χώρο ... Τώρα γράφει αντί για μένα και μιλάει αντί για μένα... Όμως τρέλα μου είσαι εγώ πιό πολύ από όσο φανταζομούν...πιό πολύ...Η ζωή μικρή και εμείς περισσότερο. Μα να μην έχω κάποιον που να μπορώ να χαθώ μέσα στο εγώ του... Δεν αντέχω το βαρός του 'εγώ' μου. Τι ευκαιρίες έχεις για να γίνεις τραγούδι? Καμία... Ή μήπως όχι ? Ή μήπως ο έρωτας και η αγάπη είναι οτι πιο αγνο μπορεί να βγει από μέσα μου? Ή μήπως ελπίζω για έναν παράδεισο που δεν θα πάει κανείς? Μα που θα κρατηθώ? Σε τι βράχο ? Για να μην χαθώ κάτω από μένα? Σε τι? Αστερόσκονης και χαραυγής φώς πάλι θα με βρείς σύντροφο... Μα δεν θα ξεχαστώ... πάλι εκεί...Με τα μάτια ανοιχτά και ένα μυαλό κουρασμένο...

και τι θα κάνω με τους ανθρώπους ? Δε ξεχνιούνται ... ο πόνος τους γίνεται δικός σου... Και Παναγιά μου τελειώνει ο χρόνος ... Είμαι αδύναμος και βρίσκω παρηγοριά στις νευρώσεις των άλλων .... Παναγιά μου... Τι ζήλεψα? Πού είναι η ηρεμία? που? που ? που? θέλω μια φυλακή μόνο για να βγώ από κει