Ακούω ένα τραγούδι που λέει "I tried to be perfect but noone worths it"...Τι ψέμα...
Αλλά δες ...Πόση αλήθεια λέει χωρίς να το θέλει ...Όλη μας την προσπάθεια όλη την τελειότητα που κρύβουμε μέσα μας την θυσιάζουμε σε βωμούς χτισμένους από δέρμα και σάρκα...
Άραγε αν υπήρχε ένας μόνος άνθρωπος να βαδίζει μές στο σύμπαν , άραγε πόσο μακρια θα χε φτάσει ο λογισμός του...Πόσο σκληρή είναι η αλήθεια οτι πλέον όλοι είναι εμπόδια σε όλους ?
Μήπως θα έπρεπε να κρίνουμε τους άλλους από τι αποζητούν?
Τι αποζητώ?
...
...
...
Αλήθεια? Απελπιστικά μικρή ... Μικρή και καταπιεστική σαν φυλακή...Διότι αλήθεια είναι μια, ενώ ψέματα ....
Γαλήνη ίσως? Η ανάγκη μου να σταματήσω να σκέφτομαι δεν νομίζω οτι ταυτίζεται με αυτήν...
Μήπως μάλλον αποζητώ το κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους , καθώς και τον σεβασμό και τον θαυμασμό όσων διαβάζουν αυτά ? (Καθώς έχω αναφέρει μόνο ιδεατά πράγματα και όχι πρακτικά)
Ίσως αποζητώ την γνώση .... Ταξίδια , το σακίδιο μου...Πόσο θέλω να φύγω... Από αυτόν τον καναπέ( και κυριολεκτικά και μεταφορικά) , τον υπολογιστή , το σπίτι , την πόλη , την εποχή...
Εσύ? Τι παρηγορεί την ύπαρξη σου?
Παραφράζοντας ένα δημοφιλές άσμα : " Δύσκολοι καιροί για ανθρώπους "...Και κάντε μου την χάρη το ανθρώπους χωρίς εισαγωγικά...
ΥΓ Και όπως λεεί και το τραγούδι :
"καληνύχτα Κεμάλ ...Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου