Πόση ντροπή γεννάται στο κενό?
Πόσο εύκολα αυτή η ντροπή γίνεται απαξίωση?
Καταλαβαίνω...Δεν με τρομάζει το τέλος , με τρομάζει η αλήθεια...Τίποτα πιο τρομακτικό από το μη αναστρέψιμο , την βαρύτητα της αλήθειας...
Μιλάμε για πράγματα ψεύτικα με μίσος...Έχεις πει, όμως, την αλήθεια?
Με πονάει η αλήθεια ... Είναι μέσα μου...Και ο αγώνας για να μείνει μέσα μου είναι άνισος ...
Άφθαρτη αυτή, αναλώσιμος εγώ...
Δεν μπορώ παρά να αγαπήσω όσα με πληγώνουν καθώς μου δίνουν δύναμη και κίνητρο στην μάχη αυτή...
Και βέβαια πάνω από όλα είναι ο φόβος ....... Νίωθεις την Φυλακή που λέγεται κοινωνία , νιώθεις τους τοίχους που λέγονται Άλλοι να κλείνουν γύρω σου και εσύ πολεμάς σε δύο μάχες άνισες...Μια μέσα και μια έξω σου...Ώσπου να χάσεις ... Με τον ένα ή τον άλλον τροπο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου