Κι όποιος είπε μετά , εννοεί οτι δεν τελειώσαμε τώρα.

Μια βραδιά από πολλές, μια γεύση που την ψάχνεις πριν τον ύπνο, μια μυρωδιά , αυτή του ταξιδιού, γραμμές σε δρόμους, ένα χτύπημα με τον αγκώνα ...

Είμαστε όλοι καλλιτέχνες , καλλιτέχνες της ζωής.

η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ζεις.

ΥΓ Ξεχάστε το : http://www.youtube.com/watch?v=rUAaahWW-KM&feature=related

Ξεπούλησα τον νου μου , κορόιδο του εαυτού μου...

Κάποιος να με πάρει από το χέρι, και να με πάει εκεί, πριν δω , πριν κάνω , πριν γνωρίσω τον θάνατο και την απώλεια, πριν χαθώ σε αυτήν την πόλη, πριν χαθώ στα λάθη των άλλων , πριν χαθώ στα δικά μου τα όνειρα ... Δεν θέλω , δεν θέλω να με δει κανείς...Ούτε καν εγώ ... Τρέμω τους καθρέπτες γιατί ποτέ δεν είναι αληθινοί... Πάντα μου δείχνουν όσα θέλω να δω... Μα ποιά η λύση ? Να ονειροβατώ ή μηπώς να με ξεπουλάω σε κάθε ευκαιρία? Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις την αλήθεια ... Φύγε... Είναι αργά για δάκρυσμένα μάγουλα... Καθήκον? Δεν νομίζω... Δεν θέλω δεν δεν δεν δεν δεν δεν ... Κάτι μέσα μου διατάζει...

Κουρτινόξυλα σπασμένα και άδειες αγκαλίες , πάνω σε πατώματα κουζίνας και συντρίμμια νεαρών.

Ποιες οι πιθανότητες από ένα κτίριο που καταρρέει να δημιουργηθεί ένα άλλο κτίριο?

Παναγία μου θα ήταν όμορφα να υπήρχες για να μην έχω τύψεις όταν σε καλώ...

Και εσύ, πορτοκαλιά πόλη , με αγαπάς? Είσαι η σταθερή μου αξία και αναφορά... Δεν θα δεχτώ τίποτα λιγότερο από την συγκατάβαση σου...

Κρυμμένα δώρα σε ανοιχτά κιβώτια...

Και τεντώνομαι και απλώνομαι και όλο και λιγοστεύω ... Όνειρα που δεν θα απαντηθούν και δάκρυα που δεν θα τρέξουν ποτέ... Αγάπη που δεν θα δοθεί και θα τρέχει στις φλέβες μου πηγαίνοντας στο πουθενά...Παναγιά μου οι σκέψεις μου περιδιαβαίνουν σαν τρελές για να ράψουν τα μπαλώματα της ψυχής μου...Πάντα ο νους θα είναι από πάνω από την ψυχή... Για να κρατάει τα ξεσπάσματα της... Να τα δεσμεύει για να ζεις σε μια κονωνία με κανόνες... Σιωπή και ένα τραγούδι... Τρέλα μέσα μου... Δεν έπρεπε να της δώσω χώρο ... Τώρα γράφει αντί για μένα και μιλάει αντί για μένα... Όμως τρέλα μου είσαι εγώ πιό πολύ από όσο φανταζομούν...πιό πολύ...Η ζωή μικρή και εμείς περισσότερο. Μα να μην έχω κάποιον που να μπορώ να χαθώ μέσα στο εγώ του... Δεν αντέχω το βαρός του 'εγώ' μου. Τι ευκαιρίες έχεις για να γίνεις τραγούδι? Καμία... Ή μήπως όχι ? Ή μήπως ο έρωτας και η αγάπη είναι οτι πιο αγνο μπορεί να βγει από μέσα μου? Ή μήπως ελπίζω για έναν παράδεισο που δεν θα πάει κανείς? Μα που θα κρατηθώ? Σε τι βράχο ? Για να μην χαθώ κάτω από μένα? Σε τι? Αστερόσκονης και χαραυγής φώς πάλι θα με βρείς σύντροφο... Μα δεν θα ξεχαστώ... πάλι εκεί...Με τα μάτια ανοιχτά και ένα μυαλό κουρασμένο...

και τι θα κάνω με τους ανθρώπους ? Δε ξεχνιούνται ... ο πόνος τους γίνεται δικός σου... Και Παναγιά μου τελειώνει ο χρόνος ... Είμαι αδύναμος και βρίσκω παρηγοριά στις νευρώσεις των άλλων .... Παναγιά μου... Τι ζήλεψα? Πού είναι η ηρεμία? που? που ? που? θέλω μια φυλακή μόνο για να βγώ από κει

Πάλη

Κλείνεις τα μάτια σου. Οι προβολές της ζωής σου αργοπεθαίνουν πάνω στα βλέφαρα σου.

Φόβος. Έχεις καιρό να αντιμετωπίσεις το σκοτάδι. Είχες καιρό να δεις το σπίτι του αγνώστου. Αφήνεις μόνο ο,τι ξέρεις να υπάρχει γύρω σου. Φοβάσαι. Φοβάσαι τι θα βρεις εκεί κάτω . Θαμένο σε μέρη που δεν μπορείς να δεις και όμως θα υπάρχουν μέσα σου. Φοβάσαι. Έτσι θα είναι ο θάνατος? Μα γιατί δεν ανοίγω τα μάτια μου? Τα κρατάς λίγο ακόμα , να δεις τις αντοχές σου. Και τότε ξεπροβάλλει μπροστά σου Αυτός. Είναι το κενό που ξαφνικά νιώθεις οτι σε τυλίγει, το σκοτάδι θέλει να σε κάνει μέρος της ανυπαρξίας του. Κατακλυσμικός φόβος διαπερνά κάθε κύτταρο σου. Ο θάνατος είναι μέσα σου. Δεν μπορείς να του ξεφύγεις. Είσαι άνθρωπος. Μα δεν μπορεί , όλα είναι ανούσια τότε. Κι όμως. Η ζωή από μόνη της δεν έχει νοήμα, κάτι τέτοιο θα ήταν μοιρολατρικό...Εσύ είσαι το νοήμα της ζωής σου και ο,τι κρίνεις εσύ να είναι.

Βράδυ

Σκέψεις , Αμφιβολίες , Αγάπες , Νύχτες πληκτικές...Άκου... Ο χρόνος σε εκδικείται κάθε στιγμή.

Μην πιστέψεις στο μυαλό σου. Θα σε πλανέψει.

Μην πιστέψεις στον εαυτό σου. Πολύ μικρός.

Μην πιστέψεις στην αλήθεια. Δεν την χωράει ο νους σου.

Μην πιστέψεις στον θεό. Δεν θα σε ακούσει.

Μην πιστεύεις. Νιώσε.

Δες γύρω σου. Είναι η ουσία του κόσμου και την αφήνεις να διαβαίνει γύρω σου. Θέλω να την βρώ