Να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, μην χάνεις τις στιγμές, τις στροφές , τις ανηφόρες και τις κατηφόρες.

Το πιο εύκολο πράγμα στην ζωή είναι να χαθείς.

Με ενέσεις αισιοδοξίας οι ζωές υποστηρίζονται.

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι και το έχω πάρει απόφαση.

Σε ποιόν κόσμο να φέρω τις σκέψεις μου, με ποιόν να τις μοιραστώ και να μην λογοκριθω , πρωτίστως από το είναι μου?

Από που αντλείς το κίνητρο να συνεχίσεις μοναχός στον δρόμο της σκέψης?

Καταλαβαίνεις , αλλά προτιμάς να μην. Κλέινεις , σβήνεις, χάνεσαι μέσα στο κενό και την στασιμότητα.

Όλα είναι βάρος σε ένα καράβι που βυθίζεται.

Η ζωή θα συνεχίζεται και πάντα θα περιμένεις κάτι. Καληνύχτα

Απρόσωπος ο έρωτας μας , σκοτάδι και δέρμα.

Απρόσωποι στη χαρά μας , η ώρα που περνάει.

Απρόσωπη η αγανάκτηση μας , χαμηλό βλέμμα.

Απρόσωποι στις γνώσεις μας , πάντα άλλων.

Απρόσωποι στις ελπίδες , τα όνειρα, στα παιδιά μας, τις στιγμές.

Είμαι εγώ ή μήπως είμαι αυτός που είδα χθες? Θα ήθελα να είμαι αυτός που βλέπουν.

Αυτή η εβδομάδα με αφήνει με μια αίσθηση περιέργη που μάλλον ακούει στο όνομα χαρμολύπη. Νιώθω σαν να αποχαιρέτησα 2 από τους καλύτερους μου φίλους, παρά το γεγονός οτι προκείται για ένα βιβλίο και μια ομάδα ανθρώπων που δεν γνωρίζω. Πραγματικά ήμουν πιστός στο ραντεβού που έχει δοθεί καιρό για να τους αποχαιρετήσω, και να τους ευχαριστήσω που με μεγάλωσαν. Που ήταν εκεί . Με ενηλικίωσαν και γέμισαν την καρδιά και το μυαλό μου με ιδέες και συναισθήματα τα οποία συνέβαλαν να γίνω αυτός που γράφει τώρα. Οι λέξεις τους ήταν αυτές οι οποίες με άγγιζαν και μου έδειχναν πράγματα για τα οποία κανείς δεν είχε το χρόνο να μιλήσει. Ίσως κάποιοι να μην έχουν χαθεί ποτέ, αλλά μπορεί να μην βγήκαν ποτέ στον δρόμο. Μπορεί να μην έχω να περιμένω , αλλά θα είστε εκεί στο ράφι δίπλα από το κρεβάτι μου, στο cd στο ραδιόφωνο μου και θα σε διαβάζω ξανά και ξανά , θα σας ακούω μέχρι να με μεγαλώσουν.

Ευτυχώς που ο κόσμος μας είναι τόσο άσχημος και αναγκάζει τον άνθρωπο να δημιουργεί χιλιάδες , εκατομμύρια άλλους για να αντέξει.

Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη παραίσθηση του ανθρώπου από αυτήν , οτι μπορεί να αποκοπεί και να αναδειχθεί από την υστερία της μάζας?

Αξίζει να προσπαθήσεις για κάτι που δεν θα έχεις ποτέ? Την ελευθερία της γνώμης και της ύπαρξης σου. Ένας άνθρωπος για να είναι ξεχωριστός , οφείλει να μην υπακούει σε κοινωνικά συμβόλαια, οπότε θα αδιαφορεί για την σύγκρίση του εαυτού του με τους γύρω του.

Δεν είμαστε παρά αλλός ένας "κατεστραμένος" άνθρωπος. Που με την σειρά μας θα καταστρέψουμε στον βαθμο που μας επιτρέπεται τις ζωες των γύρων μας

Τυλιγμένος σε μια γη αρχαία, και τα πόδια σου να πατάνε χώμα ιερό...

Με τυραννούν οι ομορφίες.

Πόσο πολύ αντανακλά μέσα μου και δεν με αφήνει...

Λησμονημένες εικόνες στέκουν και το νοήμα τους μένει μαζί τους, κι ας λείπει το βλέμμα, κι ας λείπει το όνειρο, κι ας λείπει ο όρκος.

Τα μάτια μου πετάνε εκεί που πατάς... Και είναι ένας χορός που δεν θα μάθεις ποτέ , αυτό που σου ζητούνε.

Με ένα λουλούδι στα μυαλά και την νυχτιά στα μάτια , έτσι θα σε θυμάμαι σαν να βλέπω την πλάτη σου και το στόμα στο επόμενο τραγούδι...

Τα τραγούδια αλλάζουν νόημα μπροστά στο τρίξιμο του χρόνου, νιώθω και βλέπω το καράβι του κόσμου να κυλάει και να κάνει κύκλους , ατέλειωτα και προβλέψιμα, γύρω από το χάος ή το κενό της ανθρώπινης ψυχής.

Φτάνει ο χρόνος που αναρωτιέσαι , και βλέπεις οτι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος στην αέναη αυτή κίνηση . Κάθε κουβέντα που λες είναι απλά μια διευκόλυνση, απλά λιγότερος κόπος. Κάθε κίνηση μένει ανέπαφη στον χρόνο ... Μα είναι δυνατόν το πιο σταθερό σημείο του σύμπαντος να βρίσκεται μέσα μας?

Δεν θέλω οι προσευχές μου να είναι λέξεις δικές σου, οι μέρες μου στιγμές σου. Ανίκανος για το τίποτα , στριμωγμένος ανάμεσα σε ένα όνειρο και ένα αστέρι , θα σε πατώ και θα γελάς.

Σαν μια σκιά να σέρνεται στον πορτοκαλί δρόμο, μια ψυχή πετάει σε ουρανούς καθαρούς.

Περιφρονείς γιορτές και κηδείες, μισείς τις αργίες και τις καθημερινές, αγαπάς την δόξα και μισείς το χρήμα. Είσαι αστείος

Είσαι το κύμα και η ακτογραμμή , το βουνό και ο ουρανός, τα μάτια σου ζωοδόχος στέρνα και κέντρο για την δημιουργία .

Δεν θα τρέξω ποτέ. Αυτό υπόσχομαι στον εαυτό μου. Πουθενά δεν θα χαλάσω την ζωή μου. Καμία φουρτούνα δεν θα είναι ευλογία για την ψυχή μου.

Τα χρόνια περνάνε . Ευτυχώς. Η ψυχή στέκει και με κοιτά να έρχομαι.

Μολυσμένος καιρό από το κακό, είμαι εγώ αυτός που το έφερα μέσα μου.

Η ζωή στο τέλος θα είναι μία ώρα χωρίς εδώ , ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, ένας άνθρωπος χωρίς λογική

Ένα μαχαίρι στο λαιμό η ζωή που θέλεις να ζήσεις , μα εσύ μαζί με τον κόσμο γύρω σου να πέφτεις. Μα δεν είναι η ασκήτευση η λύση , ούτε και η δύναμη. Μα αν θέλω μια 'κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων' , πρέπει να σκύψω το κεφάλι και αν οπλιστώ με μίσος και αναξιοπρέπεια.

κ

Μου μιλάς για αγάπη και πόνο. Ξέρω. Ήξερα οτι θα πεις , όπως οφείλεις και εσύ σε έναν καθρέφτη του εαυτού σου. Μα όμως έμαθα οτι οι επαναστάτες , οι αληθινοί επαναστάτες δεν χρειάζονται προσήλωση ούτε αποφασιστικότητα. Δεν γεννιούνται και βέβαια δεν ζητούν.

Αγαπάνε. Αγαπάνε αυτόν τον κόσμο , τον εκτιμούν . Πονούν καθώς έρχονται σε επαφή με την αναξιοπρέπεια του και αγανακτούν με την αδιαφορία κάθε άλλου. Κλαίνε για την χαμένη αλήθεια και όλα όσα χάθηκαν κάποιο μεσημέρι της εφηβείας των πολλών.

Παρεξηγημένοι μα ποτέ θυμωμένοι , ορισμένοι θα στέκουν πέρα από μας, θα κοιτούν και τα μάτια τους θα σκοτεινιάζουν στη θέα μας.

Δεν υπάρχουν μάγοι. Μόνο θαυματοποιοί

γαλήνη, λες και ο νους σου τράβηξε για ξαστέριωτα νερά,

μια μέρα και όμως για άλλους χρόνος,

σχέδια μικρά και ο φίλος μου ο θάνατος κλείνει το μάτι,

σκέψεις μικρές , με τα όταν και τα θα αγκαλιά,

κτήνη, αφήστε και για μένα όταν γίνω αδερφός σας.

Ποιά η διαφορά της καταστροφής και της τραγωδίας από την δημουργία και την ευτυχία? Ανθρωπός τις απογύμνωσε και τις έστησε αντίκρυ.

Καμία κατάρα , αλλά και καμία προσευχή