Δεν θέλω οι προσευχές μου να είναι λέξεις δικές σου, οι μέρες μου στιγμές σου. Ανίκανος για το τίποτα , στριμωγμένος ανάμεσα σε ένα όνειρο και ένα αστέρι , θα σε πατώ και θα γελάς.

Σαν μια σκιά να σέρνεται στον πορτοκαλί δρόμο, μια ψυχή πετάει σε ουρανούς καθαρούς.

Περιφρονείς γιορτές και κηδείες, μισείς τις αργίες και τις καθημερινές, αγαπάς την δόξα και μισείς το χρήμα. Είσαι αστείος

Είσαι το κύμα και η ακτογραμμή , το βουνό και ο ουρανός, τα μάτια σου ζωοδόχος στέρνα και κέντρο για την δημιουργία .

Δεν θα τρέξω ποτέ. Αυτό υπόσχομαι στον εαυτό μου. Πουθενά δεν θα χαλάσω την ζωή μου. Καμία φουρτούνα δεν θα είναι ευλογία για την ψυχή μου.

Τα χρόνια περνάνε . Ευτυχώς. Η ψυχή στέκει και με κοιτά να έρχομαι.

Μολυσμένος καιρό από το κακό, είμαι εγώ αυτός που το έφερα μέσα μου.

Η ζωή στο τέλος θα είναι μία ώρα χωρίς εδώ , ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, ένας άνθρωπος χωρίς λογική

Ένα μαχαίρι στο λαιμό η ζωή που θέλεις να ζήσεις , μα εσύ μαζί με τον κόσμο γύρω σου να πέφτεις. Μα δεν είναι η ασκήτευση η λύση , ούτε και η δύναμη. Μα αν θέλω μια 'κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων' , πρέπει να σκύψω το κεφάλι και αν οπλιστώ με μίσος και αναξιοπρέπεια.

κ

Μου μιλάς για αγάπη και πόνο. Ξέρω. Ήξερα οτι θα πεις , όπως οφείλεις και εσύ σε έναν καθρέφτη του εαυτού σου. Μα όμως έμαθα οτι οι επαναστάτες , οι αληθινοί επαναστάτες δεν χρειάζονται προσήλωση ούτε αποφασιστικότητα. Δεν γεννιούνται και βέβαια δεν ζητούν.

Αγαπάνε. Αγαπάνε αυτόν τον κόσμο , τον εκτιμούν . Πονούν καθώς έρχονται σε επαφή με την αναξιοπρέπεια του και αγανακτούν με την αδιαφορία κάθε άλλου. Κλαίνε για την χαμένη αλήθεια και όλα όσα χάθηκαν κάποιο μεσημέρι της εφηβείας των πολλών.

Παρεξηγημένοι μα ποτέ θυμωμένοι , ορισμένοι θα στέκουν πέρα από μας, θα κοιτούν και τα μάτια τους θα σκοτεινιάζουν στη θέα μας.

Δεν υπάρχουν μάγοι. Μόνο θαυματοποιοί