Άκου με ... Θέλω να σου βγάλω τα μάτια... Με ακούς? Να μην βλέπεις αυτήν την πόλη... Με ακούς? Να μην βλεπεις τον βούρκο αυτό , το κατακάθι της κοινωνίας και του ανθρώπινου νου... Μα μήπως να σε δολοφονούσα , έτσι όπως είσαι να μείνεις για πάντα , χαμένος σε αυτήν την σκόνη και την σιγαλιά? Μα τι δόλος υπάρχει σε αυτό ? Δεν είναι δολοφονία , ούτε σκοτωμός . Δεν σε εξορίζω στο αιώνιο σκοτάδι , αλλά στο απέραντο φως... Στο φως του είναι σου, που δεν υπάρχει πριν και μετά , ούτε φόβος για χειρότερο , ούτε ελπίδα για καλύτερο...
Θα μείνεις μέσα μου πάντα όπως είσαι τώρα ... Τα μάτια σου να τρέχουν τον ορίζοντα για μια οφθαλμαπάτη...
Κι όταν ο ορίζοντας τελείωσει , όταν ακόμα και οι οφθαλμαπάτες τελειώσουν , ο πόνος μου θα είναι εκεί , να μου θυμίζει τον καιρό που πέρασε , τα χιλιόμετρα που πέρασαν , αλλά και εσένα όπως ήσουν τότε , τυλιγμένη στο μυστηριακό φως σου.
Να πάψω να είμαι άνθρωπος ? Ο πόνος δεν θα με ρίξει στο πηγάδι της ανυπαρξίας.
