Αυτή η εβδομάδα με αφήνει με μια αίσθηση περιέργη που μάλλον ακούει στο όνομα χαρμολύπη. Νιώθω σαν να αποχαιρέτησα 2 από τους καλύτερους μου φίλους, παρά το γεγονός οτι προκείται για ένα βιβλίο και μια ομάδα ανθρώπων που δεν γνωρίζω. Πραγματικά ήμουν πιστός στο ραντεβού που έχει δοθεί καιρό για να τους αποχαιρετήσω, και να τους ευχαριστήσω που με μεγάλωσαν. Που ήταν εκεί . Με ενηλικίωσαν και γέμισαν την καρδιά και το μυαλό μου με ιδέες και συναισθήματα τα οποία συνέβαλαν να γίνω αυτός που γράφει τώρα. Οι λέξεις τους ήταν αυτές οι οποίες με άγγιζαν και μου έδειχναν πράγματα για τα οποία κανείς δεν είχε το χρόνο να μιλήσει. Ίσως κάποιοι να μην έχουν χαθεί ποτέ, αλλά μπορεί να μην βγήκαν ποτέ στον δρόμο. Μπορεί να μην έχω να περιμένω , αλλά θα είστε εκεί στο ράφι δίπλα από το κρεβάτι μου, στο cd στο ραδιόφωνο μου και θα σε διαβάζω ξανά και ξανά , θα σας ακούω μέχρι να με μεγαλώσουν.

Ευτυχώς που ο κόσμος μας είναι τόσο άσχημος και αναγκάζει τον άνθρωπο να δημιουργεί χιλιάδες , εκατομμύρια άλλους για να αντέξει.