Τα τραγούδια αλλάζουν νόημα μπροστά στο τρίξιμο του χρόνου, νιώθω και βλέπω το καράβι του κόσμου να κυλάει και να κάνει κύκλους , ατέλειωτα και προβλέψιμα, γύρω από το χάος ή το κενό της ανθρώπινης ψυχής.

Φτάνει ο χρόνος που αναρωτιέσαι , και βλέπεις οτι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος στην αέναη αυτή κίνηση . Κάθε κουβέντα που λες είναι απλά μια διευκόλυνση, απλά λιγότερος κόπος. Κάθε κίνηση μένει ανέπαφη στον χρόνο ... Μα είναι δυνατόν το πιο σταθερό σημείο του σύμπαντος να βρίσκεται μέσα μας?