γαλήνη, λες και ο νους σου τράβηξε για ξαστέριωτα νερά,
μια μέρα και όμως για άλλους χρόνος,
σχέδια μικρά και ο φίλος μου ο θάνατος κλείνει το μάτι,
σκέψεις μικρές , με τα όταν και τα θα αγκαλιά,
κτήνη, αφήστε και για μένα όταν γίνω αδερφός σας.
Ποιά η διαφορά της καταστροφής και της τραγωδίας από την δημουργία και την ευτυχία? Ανθρωπός τις απογύμνωσε και τις έστησε αντίκρυ.
Καμία κατάρα , αλλά και καμία προσευχή
Σαν να πήγε να αλλάξει κάτι; Να γίνει λίγο πιο ευχάριστο, λίγο πιο αισιόδοξο; Μπα, κάτι άλλαξε πάλι στην πορεία. Πώς καταφέρνεις να τις κάνεις να ακούγονται τόσο όμορφα οι πιο οδυνηρές λέξεις; Αν και το ‘ο φίλος μου ο θάνατος’ δεν μπορεί να αλλάξει και μπορώ να πω ότι μου κεντρίζει φοβισμένα την ψυχή. Φανερά πως ο βαθύτερος φόβος μου είναι ο θάνατος και προσεχής αγορά ‘Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου’. Διαβασμένο από σένα;
ΑπάντησηΔιαγραφήοχί , λέμε για τον φόβο του θανάτου αλλά δεν αντικρίζουμε τον φόβο της ζωής
ΑπάντησηΔιαγραφήδεν αντικρίζουμε το φόβο της ζωής εκτός αν οι φόβοι κατά τη διάρκεια της ζωής μας μας οδηγούν στο φόβο του θανάτου.
ΑπάντησηΔιαγραφή