Δεν θέλω οι προσευχές μου να είναι λέξεις δικές σου, οι μέρες μου στιγμές σου. Ανίκανος για το τίποτα , στριμωγμένος ανάμεσα σε ένα όνειρο και ένα αστέρι , θα σε πατώ και θα γελάς.
Σαν μια σκιά να σέρνεται στον πορτοκαλί δρόμο, μια ψυχή πετάει σε ουρανούς καθαρούς.
Περιφρονείς γιορτές και κηδείες, μισείς τις αργίες και τις καθημερινές, αγαπάς την δόξα και μισείς το χρήμα. Είσαι αστείος
μπράβο ρε Νίκο!
ΑπάντησηΔιαγραφήβαθιά χωμένοι στους ανήλιαγους δρόμους των σκέψεων σου-απλό σχόλιο θαυμασμού-.
συγχαρητήρια :)