Τα πάντα είναι ο άνθρωπος . Κέντρο και όριο ενός κόσμου.
Έχεις νιώσει τον σεβασμό να αναβλύζει από μέσα σου σαν νερό και να σε κάνει να δακρύζεις από την ταπεινότητα σου? Άνοιξε το μυαλό σου και βρες την θέση σου σε αυτόν τον δαίδαλο ανθρώπων. Αλλά με σεβασμό .
Ζήσε με ελπίδα. Πέθανε με απογοήτευση.
Στις χαρές σου, στις μεγάλες σου στιγμές, στην κορύφωση ενός έρωτα , στην επίτευξη στόχων και ονείρων , Δες δίπλα σου. όλα είναι ένα , θάνατος και ζωή , ταξίδι και σπίτι, χειμώνας και καλοκαίρι, ευτυχία και δυστυχία. Πουθένα δεν μπορείς να πας αν δεν ξέρεις που δεν θες να πας.
Ψάξε, μάθε , μοιράσου, βοήθα, γέλα, κλάψε, πέτα, ζήσε. Όλα τώρα. Τίποτα μετά. Μην χαλάς χρόνο με ανθρώπους που δεν θες , Υπάρχει εκεί έξω οτι χρειάζεσαι . Έχε εμπιστοσύνη στην απεραντότητα του κόσμου. Μέρη , άνθρωποι , κτίρια, φωτογραφίες, όλα όσα μπορεί κάποτε να θέλησες. Αρνήσου και μην συμβιβάζεσαι.
Οι κανόνες είναι ελκυστικοί αλλά και απίστευτα περιοριστικοι. Κατάλαβε την διπροσωπία τους και μην κρίνεις κανέναν.
ΥΓ. Για τους ελάχιστους που κλαίνε όταν ξυπνάν μες την νύχτα
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς επέστρεψες δριμύτερος μετα τις καλοκαιρινές σου διακοπές. Μας λείπουν τα άρθρα σου όταν η χρονική απόστασή τους είναι μεγάλη ή έστω αντιληπτή από κάποιον που περιμένει να διαβάσει τις σκεψεις σου γιατί αλλιώς δε του δίνεται η ευκαιρία να τις ακούσει. Συμφωνώ απόλυτα με την άποψη ότι μία πόλη είναι οι άνθρωποι. Τα κτήρια είναι απλά κάτι πολύ όμορφο, κάτι που θα δεις και θα θαυμάσεις. Οι άνθρωποι όμως είναι κάτι που θα θυμάσαι. Και θα τους θυμάσαι ανεξαιρέτως όλους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜακάρι να μπορούσαμε να ζήσουμε όλοι με ελπίδα ακόμη κι αυτοί που θεωρούν ότι οι ελπίδες και τα όνειρα πολλές φορές σε πλανεύουν. Πρέπει να δεχτούμε την πεπερασμένη απογοήτευση, αλλά δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ατελείωτη ελπίδα. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
Συγγνώμη που ίσως δεν ανήκω στους ελάχιστους που κλαίνε όταν ξυπνούν μέσα στη νύχτα.
Καλή συνέχεια στις μεστές και ολοκληρωμένες σκέψεις σου!